ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ…

…γιατί η συλλογική μνήμη δεν είναι σκουπίδι

Τα τελευταία 30 χρόνια η λέσχη του ΑΠΘ αποτελεί πεδίο διαρκών αγώνων που διασφάλισαν ιστορικά τον κοινωνικό χαρακτήρα της. Ή αλλιώς, την ελεύθερη πρόσβαση σε όσους και όσες επιλέγουν να καλύπτουν τη βασική τους ανάγκη για σίτιση στην λέσχη. Η κατάκτηση αυτή, δεν ήταν ποτέ κάποια φιλανθρωπική κίνηση της πανεπιστημιακής κοινότητας προς τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες της πόλης, αλλά αποτέλεσμα αυτών των αγώνων. Στα πλαίσια, όμως, της αναδιάρθρωσης που εξελίσσεται στα πανεπιστήμια τα τελευταία χρόνια, έχει ξεκινήσει μία επίθεση ενάντια στην κατάκτηση αυτή. Αυτή η επίθεση πραγματοποιήθηκε μέσω του ελέγχου πάσο στην είσοδο της λέσχης, αποκλείοντας έτσι κόσμο, ο οποίος παλαιότερα ερχότανε με μαζικούς όρους (ν+2, φοιτήτριες ΠΑΜΑΚ και ΤΕΙ, άνεργοι, μετανάστριες, άστεγοι, κλπ.) και με την ταυτόχρονη μείωση μερίδων, την απαγόρευση 2ης μερίδας, την εντατικοποίηση και τις απολύσεις εργαζομένων. Στο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες από το ΔΣ της λέσχης για αύξηση του ελέγχου, είτε μέσω τάμπλετ στην είσοδο, είτε με σκάνερ στις διανομές, με στόχο να αποκλειστούν τελείως οποιαδήποτε μη φοιτητικά υποκείμενα τρώνε στην λέσχη. Οι προσπάθειες αυτές απαντήθηκαν αναλόγως

 

…γιατί δε θα παρακαλάμε για το φαΐ μας

Εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε την λέσχη ως ένα ακόμα συσσίτιο το όποιο μας το χαρίζει το πανεπιστήμιο από την καλή του την καρδιά. Αντίθετα, αποτελεί μια από τις παροχές του κράτους μέσω των οποίων επωμίζεται ένα κομμάτι της αναπαραγωγής μας. Οι σπουδές μας στο πανεπιστήμιο δεν αποτελούνε μόνο προσωπική μας επιλογή αλλά και μια ανάγκη του κεφαλαίου για περαιτέρω εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Παλιότερα, το κοινωνικό κράτος εξασφάλιζε την επιμόρφωση αυτής της εργατικής δύναμης με μαζικούς όρους σε όλους μέσω επιδομάτων, παροχών, κλπ. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια και ειδικά την περίοδο της κρίσης βλέπουμε το κράτος να αποσύρεται από την διαχείριση της αναπαραγωγής μας ή/και να εντείνει τους διαχωρισμούς εντός μας. Τα ζητήματα πλέον μας τίθενται ατομικά αλλά αφορούν όλους μας. Στην εξατομίκευση που προωθείται συστηματικά απαντάμε ότι δεν είμαστε μόνοι γιατί είμαστε οι επόμενοι.

Σε αυτό το πλαίσιο εξελίσσεται και η αναδιάρθρωση της λέσχης όλα αυτά τα χρόνια. Βασικός στόχος αυτής της διαδικασίας ήταν η εμπέδωση της λέσχης ως αποκλειστικά φοιτητικής, αποκλείοντας τον κόσμο που σταθερά τρώει όλα αυτά χρόνια, ενώ στο σήμερα βλέπουμε ότι αυτοί οι διαχωρισμοί ορθώνονται και ανάμεσα στην φοιτητική κοινότητα βάζοντας αντίτιμο σε όσους δεν τηρούν τα απαραίτητα κριτήρια ουσιαστικά αποκλείοντάς τους από την λέσχη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο αποκλεισμός των ν+2 φοιτητών καθώς βασικό σημείο της πολιτικής του πανεπιστημίου αποτελεί η περαιτέρω εντατικοποίηση των σπουδών μας.

συνεχίζουμε με χαρά (ταξική) →

ΠΑ 19.10 18:00 τρίγωνο πολυτεχνείου | Ανοιχτή Συνέλευση Αδιαμεσολάβητου Αγώνα για τη λέσχη

συνεχίζουμε με χαρά (ταξική) →

(αντι)εκλογική καμπάνια

συνεχίζουμε με χαρά (ταξική) →

ΤΕ 9.5 16:00 | Cocktails and board games στο αίθριο

 

σε περίπτωση βροχής θα πραγματοποιηθεί στο στέκι δίπλα στο φουαγιέ

TE 2.5 & ΔΕ 14.5 | Μάϊος στο αίθριο με δύο ταινιές απόλυτου Horror

ΤΕ 28.3 18:00 στο στέκι | Εκδήλωση πάνω στη μπροσούρα «Λειτουργεί και πρέπει να πεθάνει»

συνεχίζουμε με χαρά (ταξική) →

ΤΕ 14.3 11:00 | Coffee day στο στέκι στο πολυτεχνείο

την Τετάρτη από τις 11:00 και μετά

θα ανοίξουμε το στέκι για δουλειές, καφέ και άραγμα

Το διάστημα ανήκει στους έλληνες

Κάθε κοινότητα έχει ανάγκη να τοποθετεί τον εαυτό της στον χώρο και στον χρόνο προκειμένου να συγκροτείται στο παρόν αλλά και να αναπαράγεται στο μέλλον μέσα από αφηγήσεις του παρελθόντος υπό την δικιά της οπτική. Αυτό είναι λογικό καθώς κάθε κοινότητα, παρουσιάζοντας μια ιστορική συνέχεια, επικυρώνει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή της. Ταυτόχρονα οι κοινότητες διεκδικούν την κατοχύρωση των δικών τους αφηγήσεών ως τη μοναδική και αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Πέρα από την πιθανή απόκλιση της κάθε αφήγησης από την πραγματικότητα, το ζήτημα για εμάς είναι να αναλύεται το περιεχόμενό της. Δηλαδή το πώς παράγεται η κάθε κοινότητα και αντίστοιχα η κάθε αφήγησή της, καθώς και τι παράγουν αυτές στο τώρα.

Στην περίπτωση ενός εθνικού αφηγήματος παράγεται η βάση για ένα κράτος εξασφαλίζοντας την απαραίτητη ομοιογένεια εντός του, η οποία με τη σειρά της, έρχεται να διασφαλίσει την τάξη και την ασφάλεια μέσω της ενότητας. Φαίνεται λοιπόν ότι το κράτος, επί καπιταλισμού, χρειάζεται ένα έθνος για να μπορέσει να οριστεί (γεωγραφικά, πολιτικά, σε επίπεδο κουλτούρας) και ταυτόχρονα το  έθνος χρειάζεται ένα κράτος να το προστατεύει (γεωγραφικά-στρατιωτικά, πολιτικά, σε επίπεδο κουλτούρας) αλλά και να το αναπαράγει εντός του (εθνοκαθάρσεις, διωγμοί, εξελληνισμοί ,κλπ). Γίνεται ξεκάθαρη, λοιπόν, μια διαλεκτική σχέση μεταξύ των δυο οντοτήτων στην οποία η μία αναπαράγει την άλλη και αντίστροφα.

συνεχίζουμε με χαρά (ταξική) →

Για όλα αυτά που οφείλουμε να θυμόμαστε και όλα αυτά που πρέπει να ξεχνάμε

συνεχίζουμε με χαρά (ταξική) →

TE 14.2 22:00 στέκι στο πολυτεχνείο | Bar οικονομικής ενίσχυσης του σχήματος

βάλτε την πιο καλή σας μουτσούνα

για το πιο καυτό ραντεβού της πόλης